.webp){kind=small}
Φανταστείτε ένα βιβλίο που σε διαβάζει πριν καλά καλά ανοίξεις το εξώφυλλό του.
Που ξέρει γιατί το αγγίζεις. Ξέρει τι χρειάζεσαι. Ξέρει ακριβώς ποια σελίδα να σου δείξει πρώτη ακόμα κι αν όλο σου το είναι σου φωνάζει να το κλείσεις.
Αυτό είναι το Book of Vile Darkness. Δεν ειναι απλα ένα αντικείμενο. Ειναι μια παρουσία.
Στη μυθολογία του D&D, υπάρχουν artifacts που σκοτώνουν. Υπάρχουν artifacts που διαφθείρουν. Και υπάρχουν και κάποια που κάνουν και τα δύο, με τρόπο τόσο αργό και τόσο γλυκό που ο κάτοχός του σπάνια συνειδητοποιεί τι του συμβαίνει μέχρι να είναι πολύ αργά.
Σύμφωνα με το 5e Dungeon Master's Guide, το Book of Vile Darkness είναι η πιο ολοκληρωμένη βίβλος κακίας που υπάρχει στον θνητό κόσμο. Κάθε μορφή διαστροφής, κάθε τελετουργία σκοταδιού, κάθε μυστικό που ακομα και οι θεοί του φωτός προσπάθησαν να θάψουν βαθιά στη λήθη, βρίσκεται εκεί μέσα, καταγεγραμμένο με εμμονική λεπτομέρεια.
Το εξώφυλλό του είναι φτιαγμένο από δέρμα ανθρώπινου προσώπου. Τα δεσίματά του από οστά δαίμονα μαγικά μετασχηματισμένα σε μέταλλο. Η μελάνη είναι από αίμα πλασμάτων που πέθαναν αργά.
Και όμως, όταν το κρατάς στα χέρια σου, λένε πως νιώθεις σαν να έχεις βρει επιτέλους αυτό που έψαχνες όλη σου τη ζωή.
Μία μεγάλη παρεξήγηση για το Book of Vile Darkness είναι ότι το έγραψε ένας άνθρωπος. Ή ένα πλάσμα. Ή έστω γράφτηκε μεσα σε μια εποχή.
Η αλήθεια είναι πιο σκοτεινή.
Το βιβλίο ξεκίνησε ως ενα απλό scroll, γραμμένο από έναν Vashar spellcaster, μέλος μιας ανθρώπινης φυλής γνωστής για κάτι που κανονικά θεωρείται αδύνατο: την πλήρη, ανεπιφύλακτη αποδοχή της κακίας ως τρόπο ζωής. Δεν ήταν ο πρώτος που κατέγραψε σκοτεινή γνώση αλλά ήταν ο πρώτος που το έκανε χωρίς καμία μεταμέλεια.
Μετά από αυτόν, ήρθε μια ιέρεια του Nerull, του θεού του θανάτου στον κόσμο Oerth, που πρόσθεσε τα δικά της κεφάλαια: θεϊκές τελετουργίες σκοταδιού, τρόπους να κλέψεις ψυχές πριν φτάσουν στον θεό τους, μυστικά για τη φύση του ίδιαου του θανάτου. Ακολούθησαν κι άλλοι, Κληρικοί. μάγοι. necromancers που είχαν χάσει ό,τι τους κρατούσε στο φώς. Κάθε νέος κάτοχος πρόσθετε τη δική του σελίδα, το δικό του κεφάλαιο, τη δική του κατάρα.
Το βιβλίο μεγάλωνε. Και μάθαινε.
Μέχρι που έπεσε στα χέρια του ανθρώπου που θα το έκανε αθάνατο.
Ο Vecna γεννήθηκε χωρίς τίποτα.
Στην πόλη Fleeth, στον κόσμο Oerth, οι άνθρωποι της κατώτατης κάστας δεν είχαν ονόματα που άξιζε να θυμάται κανείς. Η μητέρα του, Mazzel, εκτελέστηκε δημοσίως για άσκηση μαγείας, ένα παράδειγμα που έπρεπε να δει ο λαός. Ο νεαρός Vecna στάθηκε εκεί μόνος, άδειος πλέον. Και ορκίστηκε.
Τι ακριβώς ορκίστηκε, κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα. Αλλά το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι.
Με δάσκαλο, σύμφωνα με κάποιες από τις πιο σκοτεινές πηγές, τον ίδιο τον Mok'slyk, the Serpent, μια μυθική οντότητα που θεωρείται η ίδια η προσωποποίηση της κακής μαγείας, ο Vecna ανέβηκε σε δύναμη με ρυθμό που δεν είχε δει ποτέ ο κόσμος. Έγινε wizard. Έγινε κατακτητής. Έγινε Lich, αθάνατος, αδυσώπητος, άρχοντας μιας αυτοκρατορίας από undead που εκτεινόταν σε όλο τον Oerth.
Και όταν το Book of Vile Darkness βρέθηκε στα χέρια του, δεν το διάβασε απλώς. Το ολοκλήρωσε.
Πρόσθεσε κάθε μυστικό που είχε ανακαλύψει: τελετουργίες δέσμευσης δαιμόνων, ξόρκια αθανασίας, τρόπους να σχίσεις το πέπλο της πραγματικότητας και να κοιτάξεις στην άλλη πλευρά. Αποτύπωσε τα scrolls σε ένα δεμένο βιβλίο με εξώφυλλο από δέρμα ανθρώπινου προσώπου και δέσιμο από οστά δαίμονα. Και όταν τελείωσε, δεν ήταν πλέον απλώς ένα βιβλίο κακίας.
Ήταν η ψυχή του Vecna, σε χαρτί.
Ο Vecna τελικά ανέβηκε στο πάνθεον ως the Whispered One, Master of All that is Secret and Hidden, ο Θεός των Μυστικών. Και το βιβλίο έμεινε πίσω, στον θνητό κόσμο, να συνεχίσει το έργο του χωρίς αφεντικό.
Ή μήπως ακριβώς με το αφεντικό του να παρακολουθεί από πολύ μακριά;
Το Book of Vile Darkness δεν είναι ένα παθητικό αντικείμενο. Έχει απαιτήσεις. Έχει προσδοκίες. Και αν δεν τις ικανοποιείς, σε τιμωρεί.
Σύμφωνα με το 5e Dungeon Master's Guide, κάθε non-evil πλάσμα που γίνεται attune σε αυτό πρέπει να ρίξει ένα Charisma saving throw με DC 17, αλλίως το alignment του αλλάζει αυτόματα σε neutral evil. Δεν το αισθάνεσαι να συμβαίνει. Δεν υπάρχει δραματική στιγμή μεταμόρφωσης. Απλώς, κάποια στιγμή, κοιτάς έναν αθώο και σκέφτεσαι πράγματα που δεν σκεφτόσουν πριν.
Αν αφιερώσεις 80 ώρες μελετώντας το, μπορείς να αλλάξεις το περιεχόμενό του, αρκεί οι αλλαγές να υπηρετούν το κακό. Το βιβλίο αποδέχεται νέους συγγραφείς, όπως πάντα.
Αν δεν διαπράξεις τουλάχιστον μία κακή πράξη κάθε δέκα μέρες, το βιβλίο εξαφανίζεται. Πηγαίνει να βρει κάποιον πιο πρόθυμο.
Και αν πεθάνεις ενώ είσαι attuned; Τότε μια οντότητα μεγάλου κακού διεκδικεί την ψυχή σου και κανένα resurrection spell δεν μπορεί να σε επαναφέρει. Δεν υπάρχεις πλέον στον κύκλο της ζωής και του θανάτου. Ανήκεις.. κάπου αλλού.
Όσοι μελετούν αρκετά βαθιά αποκτούν ένα Mark of Darkness, μια σωματική παραμόρφωση που δεν κρύβεται, δεν εξαφανίζεται, που μαρτυρά σε κάθε άνθρωπο που σε βλέπει τι έχεις διαβάσει. Και τι έχεις γίνει.
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο σκληρή αλήθεια για το Book of Vile Darkness: δεν μπορεί να καταστραφεί οριστικά όσο υπάρχει κακό στο multiverse.
Ένα solar, από τα ισχυρότερα celestial πλάσματα που υπάρχουν, μπορεί να σχίσει το βιβλίο στα δύο. Αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι καταστροφή. Είναι απλώς μια παύση 1d100 χρόνων, μετά την οποία το βιβλίο ξαναεμφανίζεται κάπου στο multiverse, ανέπαφο, υπομονετικό, έτοιμο να βρει τον επόμενο κάτοχό του.
Υπάρχει και μια πιο οριστική μέθοδος, κρυμμένη στις σελίδες του ίδιου του βιβλίου, γιατί ο Vecna, στο τέλος, είχε μια παρανοική αίσθηση χιούμορ. Ένα πλάσμα που παραμένει attuned για εκατό χρόνια μπορεί να ανακαλύψει μια κρυμμένη φράση στο αρχικό κείμενο. Αν τη μεταφράσει στη Celestial γλώσσα και την εκφωνήσει δυνατά, το βιβλίο καταστρέφεται. Μαζί όμως και ο ίδιος ο ομιλητής.
Και ακόμα και τότε, αν κάπου στο multiverse εξακολουθεί να υπάρχει κακό, το βιβλίο ξαναγεννιέται μετά από 1d10 × 100 χρόνια.
Η μόνη μόνιμη λύση; Να εξαλειφθεί όλο το κακό από όλο το multiverse.
Ο Vecna το ήξερε αυτό όταν το έγραφε. Και χαμογελούσε.
Σε κάποια σκοτεινή εποχή, το βιβλίο καταστράφηκε, προσωρινά. Ένας μάγος γνωστός ως Nhagruul αποφάσισε ότι αυτό δεν ήταν αποδεκτό. Το αναδημιούργησε από τη δική του σάρκα και αίμα, κυριολεκτικά. διαλύοντας τον εαυτό του σε σελίδες και μελάνι. Οι ακόλουθοί του το διαίρεσαν στη συνέχεια σε τρία μέρη και τα έκρυψαν ξεχωριστά, περιμένοντας να εξαφανιστεί το ιππotικό τάγμα που τους κυνηγούσε. Αυτή η ιστορία αποτέλεσε τη βάση για την αφήγηση της Sci Fi ταινίας του 2012.
Σήμερα, σύμφωνα με το lore, κυκλοφορούν έξι τέλεια αντίγραφα και τουλάχιστον δεκαοκτώ ελαττωματικά. Ο Baalzebul, αρχιδαίμονας του Ψεύδους, φημολογείται ότι κατέχει ένα και έχει κάνει τις δικές του προσθήκες. Ο Fraz-Urb'Luu, Demon Prince of Deception, ισχυρίζεται ότι κατέχει οκτώ αν και με έναν Πρίγκιπα της Απάτης, δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις τι είναι αλήθεια.
Το Book of Vile Darkness δεν εμφανίστηκε πρώτη φορά σε κάποιο epic adventure. Εμφανίστηκε στο Supplement I: Greyhawk (1975), ένα από τα πρώτα supplements του original D&D. Τότε ήταν απλό: οι evil clerics που το διάβαζαν κέρδιζαν level και WIS, ενώ οι lawful clerics τρέλαινονταν αμέσως. Δεν υπήρχε lore, δεν υπήρχαν εξηγήσεις. Απλώς ένα αντικείμενο που σε έκανε να νιώθεις ότι δεν έπρεπε να υπάρχει.
Αυτό ήταν αρκετό.
Εμφανίστηκε ξανά στο AD&D Dungeon Masters Guide (1979) και στο 2e Dungeon Master Guide (1989, 1995) πάντα σύντομα, πάντα με ολέθριες συνέπειες, πάντα χωρίς να εξηγεί πολλά. Το μυστήριο ήταν μέρος της φύσης του.
Τον Οκτώβριο του 2002, η Wizards of the Coast κυκλοφόρησε το πρώτο αυτόνομο supplement με τίτλο Book of Vile Darkness γραμμένο για D&D 3.0 από τον Monte Cook. Ήταν το πρώτο D&D βιβλίο που έφερε ετικέτα Mature Audiences Only.
Ο Cook δεν έγραψε ένα shock value βιβλίο. Έγραψε ένα εργαλείο, σχεδιασμένο για DMs που ήθελαν να απεικονίσουν ένα πραγματικό, ολέθριο κακό στα campaigns τους. Όχι cartoon villains. Όχι evil για τη χάρη του evil. Αλλά κακία με βάρος, με κόστος, με μία ιδιαίτερη παρανοική ανθρώπινη λογική πίσω της.
Το βιβλίο περιείχε 18 νέες prestige classes, vile feats, corrupt spells, μαγεία που μπορούν να καστάρουν μόνο evil χαρακτήρες, που απαιτούν ηθικό κόστος για να λειτουργήσουν. Πλήρεις στατιστικα για τον Asmodeus και τον Orcus. Κανόνες για δαιμονική κατοχή, τελετουργικές θυσίες και φανταστικά ναρκωτικά.
Η αντίδραση ήταν αναμενόμενα έντονη. Ο Tracy Hickman, συνδημιουργός του Dragonlance, το χαρακτήρισε "D20 Terrorism" , γράφοντας ότι κάθε φόβος που είχαν ποτέ κηρύξει μητέρες και παπάδες για το D&D είχε γίνει ξαφνικά αλήθεια σε ένα επίσημο προϊόν.
Στο Dungeon Master's Guide 3.5 (2003), το βιβλίο εμφανίζεται ως minor artifact με updated stats. Λιγότερες σελίδες, ίδια σκοτεινή ουσία και πλέον canonically ενσωματωμένο στο κύριο ruleset.
Στο νέο standalone sourcebook στις 27 Δεκεμβρίου 2011, αυτή τη φορά από τον Robert J. Schwalb, βλέπουμε 134 σελίδες με encounters, hooks, skill challenges, adventure resources και νέα character options για DMs που ήθελαν dark campaigns. Μαζί του, μια Sci Fi Original Movie το 2012: low-budget, cult status, με βάση την ιστορία του Nhagruul.
Στο 5e Dungeon Master's Guide (2014), το βιβλίο εμφανίζεται ως artifact με διάφορους μηχανισμούς, random properties, alignment corruption, Mark of Darkness, δέσμευση ψυχής κατά τον θάνατο και πολλά άλλα. Όλα τακτοποιημένα σε rules, boxes, έτοιμα να καταστρέψουν χαρακτήρες.
Και το Vecna: Eve of Ruin (2024), ένα high-level adventure για characters 10ου έως 20ού επιπέδου, φέρνει τον Vecna ως central antagonist, σχεδιάζοντας να ξαναγράψει το ίδιο το multiverse. Ο θεός επέστρεψε. Και το βιβλίο, φυσικά, είναι εκεί.
Το Book of Vile Darkness δεν φοβίζει τον παίχτη αν εμφανιστεί ξαφνικά σε ένα treasure chest. Φοβίζει όταν ο κόσμος γύρω του το φοβάται ήδη δέκα sessions πριν. Ένας NPC που χλωμιάζει στο άκουσμα του ονόματός του. Ένα χωριό που κάηκε από cult followers. Ένας ήρωας παλιών εποχών που βρέθηκε μόνος του σε ένα δωμάτιο, κι όταν βγήκε, δεν ήταν πλέον ο ίδιος.
Φτιάξτε πρώτα το φόβο. Το βιβλίο θα φέρει τα υπόλοιπα.
Το πιο ισχυρό εργαλείο που δίνει αυτό το artifact σε έναν DM δεν είναι οι μηχανισμοί η τα spells του. Είναι η υπόσχεση. Αφήστε ένα κεφάλαιο να περιέχει ακριβώς αυτό που ένας χαρακτήρας έχει αναζητήσει όλο το campaign. Η ανάσταση κάποιου αγαπημένου. Η θεραπεία μιας κατάρας. Η ήττα του big bad. Εκεί μέσα. Γραμμένο με λεπτομέρεια.
Και μετά δείξτε το κόστος.
Ο DM δεν αναγκάζει τίποτα. Απλώς παρουσιάζει την επιλογή και περιμένει. Αυτό που θα κάνει ο παίκτης λέει πολλά.. για τον χαρακτήρα, και για τον ίδιο.
Για τους DMs που θέλουν κάτι μακροπρόθεσμο: δώστε το βιβλίο νωρίς. Αφήστε έναν χαρακτήρα να το μελετά "για να καταλάβει τον εχθρό." Παρακολουθήστε. Το alignment shift είναι σχεδόν σίγουρο. Το Mark of Darkness εμφανίζεται σιγά σιγά. Η αδυναμία να διαπράξεις κακό κάθε δέκα μέρες γίνεται χόμπι.
Μια μέρα, οι υπόλοιποι παίκτες θα κοιτάξουν τον σύμμαχό τους και θα δουν κάτι διαφορετικό στα μάτια του. Εκείνη η στιγμή, αν την έχετε χτίσει σωστά, είναι αναντικατάστατη!
Σε high-level campaigns, το βιβλίο μπορεί να γίνει κλειδί για μεγαλύτερες αλήθειες. Τι γίνεται αν κάποια από τα μυστικά που περιέχει αφορούν θεούς, όχι θνητούς; Τι αν αποκαλύπτει ότι η δημιουργία του κόσμου είχε ένα κόστος που κανείς δεν μιλά ανοιχτά; Το 4e sourcebook περιλαμβάνει μάλιστα μια εισαγωγή γραμμένη από τον Vecna τον ίδιο.. υλικό που ένας DM μπορεί να χρησιμοποιήσει ως lore fragment μέσα στο campaign, σπέρνοντας αμφιβολίες για πράγματα που οι παίκτες θεωρούσαν δεδομένα.
Σε έναν κόσμο γεμάτο από powerful artifacts και dark tomes, το Book of Vile Darkness ξεχωρίζει γιατί δεν σε απειλεί. Σου ψιθυρίζει. Σε πείθει ότι είσαι αρκετά δυνατός για να το χειριστείς. Ότι δεν θα χαθείς όπως οι άλλοι. Ότι αυτή τη φορά, το σκοτάδι θα υπηρετήσει εσένα και όχι το αντίστροφο.
Η ιστορία του, από το 1975 ως σήμερα, είναι μαρτυρία για κάτι που το D&D κάνει καλύτερα από τα περισσότερα μέσα: να χρησιμοποιεί το σκοτάδι με σκοπό. Όχι για να σοκάρει. Για να θέσει ερωτήματα που αξίζει να τεθούν γύρω από ένα τραπέζι με φίλους, για την ηθική, για την αδυναμία, για το κόστος κάθε επιλογής.
Γιατί τα καλύτερα D&D stories δεν είναι για δράκους και θησαυρούς. Είναι για τον άνθρωπο που κοιτάζει ένα ανοιχτό βιβλίο και αναρωτιέται αν αξίζει να διαβάσει την επόμενη σελίδα.
Και για τον DM που γνωρίζει ήδη την απάντηση, αλλά περιμένει να τη βρει ο παίκτης μόνος του.
Και τώρα που τα ξέρεις όλα αυτά.. αναρωτήσου, "Είσαι σίγουρος ότι ήσουν εσύ ή το βιβλίο που σε έκανε και επέλεξες να τα μάθεις;"
