.webp){kind=small}
Η αλήθεια για τα πρώτα χρόνια του Αρτέμιου είναι πολύ πιο σκοτεινή από έναν απλό δρόμο προς το έγκλημα. Γεννημένος στο Memnon της Calimshan, ο Εντρεράι δεν γνώρισε ποτέ τη στοργή. Η μητέρα του, η Shanali, μια ιερόδουλη της νύχτας, δεν υπήρξε ποτέ το στήριγμα του. Μεγάλωσε μέσα σε έναν άρρωστο κόσμο βίας, όπου τόσο ο πατριός του, ο Belrigger, όσο και ο θείος του, ο Tosso, τον κακοποιούσαν συστηματικά. Σε μια αποτρόπαια πράξη που ξεπερνά κάθε ανθρώπινο κυνισμό, η ίδια του η μητέρα τον πούλησε σε έναν περιπλανόμενο παιδεραστή έμπορο. Από εκείνη τη στιγμή, ο Αρτέμιος μετατράπηκε σε "περιουσιακό στοιχείο" και κάπως έτσι έφτασε στην Calimport.
Εκεί, τον «μάζεψε» η συντεχνία των Basadoni, υπό την ηγεσία του Pasha Basadoni. Στα καταγώγια αυτής της συντεχνίας, ο Αρτέμιος έπαψε να είναι το θύμα και αποφάσισε να γίνει ο θύτης. Υπό την επίβλεψη σκληρών δασκάλων, μετέτρεψε τον πόνο και την ταπείνωση των παιδικών του χρόνων, σε ατσάλινη πειθαρχία. Έμαθε να χρησιμοποιεί το μυαλό του, να μάχεται και να επιβιώνει. Κυρίως όμως, έμαθε να εξαλείφει κάθε ίχνος συναισθήματος, και κατάλαβε πως η αγάπη και η εμπιστοσύνη είναι θανάσιμα βάρη που οδηγούν στην προδοσία.
Η άνοδός του μέσα στις τάξεις της συντεχνίας ήταν ραγδαία. Μετατράπηκε στον κορυφαίο εκτελεστή των Basadoni, όχι επειδή ήταν ο πιο δυνατός, αλλά επειδή ήταν ο πιο πειθαρχημένος. Ενώ άλλοι δολοφόνοι αναζητούσαν τη δόξα ή το αίμα, ο Εντρεράι αναζητούσε την τελειότητα. Έγινε ο διασημότερος της συντεχνίας, ένας άνθρωπος που δεν χρειαζόταν ούτε θεούς ούτε ιδεολογίες για να σκοτώσει. Χρειαζόταν μόνο τον σκοπό του και το επόμενο συμβόλαιο…
Η ανέλιξη του Αρτέμιου Εντρεράι στα αιματοβαμμένα σκαλιά του υποκόσμου ήταν το αποτέλεσμα μιας σχεδόν θρησκευτικής, παγερά πειθαρχημένης αφοσίωσης στην τέχνη των δολοφόνων. Σύντομα, το όνομά του έπαψε να προφέρεται δυνατά στους δρόμους της Calimport και έγινε ένας ψίθυρος τρόμου που στοίχειωνε τα υγρά, σκοτεινά σοκάκια της πόλης. Όταν πια έφτασε να γίνει το αμείλικτο «δεξί χέρι» του πανίσχυρου Pasha Pook, ο Εντρεράι ήταν πλεον προικισμένος με μια υπερφυσική διαίσθηση να διαβάζει την αδυναμία κάθε αντιπάλου του πριν καν εκείνος προλάβει να αμυνθεί.
Όμως η μοίρα είχε υφάνει για τον Αρτέμιο το νήμα μιας συνάντησης που θα κλόνιζε τα θεμέλια της ίδιας της ύπαρξής του. Στο πρόσωπο ενός άλλου εξόριστου, ο Εντρεράι βρήκε τον σκοπό της ζωής του και τη μεγάλη του nemesis. Όταν ο πασάς Pook τον έστειλε να ανακτήσει το κλεμμένο πετράδι του Regis, ο δολοφόνος βρέθηκε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με το αδιανόητο! Έναν αντίπαλο… ισάξιο.
Η πρώτη του μάχη με το drow elf Drizzt Do'Urden, πέρα από μία σύγκρουση δύο εξαιρετικών πολεμιστών, ήταν και μια βίαιη υπαρξιακή αναμέτρηση. Στο πρόσωπο του Drizzt, ο Εντρεράι έβλεπε όλα όσα θα μπορούσε να είχε γίνει, αν δεν είχε επιτρέψει στο σκοτάδι να καταπιεί την ψυχή του. Η εμμονή του με τον drow έγινε και η μοναδική του πηγή ζωής. Επιζητούσε για χρόνια τον θάνατό του, και μέσα από αυτόν, την προσωπική του δικαίωση. Ήθελε να αποδείξει - κυρίως στον εαυτό του - πως η καλοσύνη είναι μια εύθραυστη ψευδαίσθηση και πως σε έναν κόσμο δίχως έλεος, μόνο η απόλυτη κυριαρχία στον φόνο έχει πραγματικά αξία.
Κρατώντας το θρυλικό του Vampiric Dagger — το πλουμιστό του στιλέτο που ρουφούσε τη ζωή των θυμάτων του —, ο Αρτέμιος ξεκίνησε μια καταδίωξη που θα τον "έκαιγε" για χρόνια. Ήταν μια οδύσσεια που θα τον οδηγούσε από τις καυτές άμμους της Calimshan μέχρι τους αιώνιους παγετώνες του Icewind Dale, και θα τον έφερνε αντιμέτωπο δύο φορές με τον άσπονδο εχθρό του.
Όταν η μοίρα έφερε τον Αρτέμιο Εντρεράι στα έγκατα της γης, στην πατρίδα των drow elf, τη Menzoberranzan, ο κόσμος του κλονίστηκε. Εκεί, ανάμεσα σε πλάσματα που είχαν κάνει την προδοσία τέχνη, ο Αρτέμιος πήρε ένα πολύ μεγάλο μάθημα. Συνειδητοποίησε πως όσο δυνατός κι αν είσαι, πάντα θα υπάρχει κάποιος δυνατότερος από εσένα. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο R. A. Salvatore στα βιβλία του, "ο θρυλικός Εντρεράι στη Menzoberranzan ένιωσε σαν ένας κοινός κλέφτης των δρόμων".
Στο αχανές Underdark, ο Αρτέμιος πήρε μαθήματα, ταπεινώθηκε και επέστρεψε δυνατότερος. Κι αυτή τη φορά, όχι μόνος… Στο πλάι του από εδώ και μπρός θα βρίσκεται ο Jarlaxle Baenre, ο χαρισματικός drow elf ηγέτης της μισθοφορικής οργάνωσης Bregan D'aerthe και ό,τι κοντινότερο σε "φίλος" του δολοφόνου από την Calimport. Η σχέση τους θα παραμείνει για πάντα μια παράξενη χορογραφία εμπιστοσύνης και καχυποψίας. Ο Jarlaxle είδε στον Αρτέμιο έναν αδίστακτο δολοφόνο που μέσα του έκρυβε μια ρημαγμένη ψυχή, καθώς κι ένα διαβατήριο για τον "πάνω" κόσμο του Faerûn. Κι ο Εντρεράι είδε στον drow elf το μοναδικό πλάσμα στη ζωή του που νοιάστηκε πραγματικά για αυτόν, έστω και λίγο.
Ήταν εκείνη την περίοδο που ο Εντρεράι απέκτησε το πιο εμβληματικό και επικίνδυνο όπλο του: το Charon's Claw - Το Νύχι του Χάροντα -. Το Charon's Claw δεν είναι ένα απλό σπαθί. Είναι ένα νοήμον τερατούργημα με μια κατακόκκινη λεπίδα που εκπέμπει μια απόκοσμη κόκκινη λάμψη. Το σπαθί έχει τη δική του θέληση και προσπαθεί να υποτάξει ψυχικά οποιονδήποτε το αγγίξει, καίγοντας το μυαλό του. Ο Αρτέμιος όμως, με την ατσαλένια πειθαρχία του και τη βοήθεια ενός προστατευτικού γαντιού, κατάφερε να δαμάσει τη δύναμή του. Αυτό το όπλο έγινε το σύμβολο της νέας του ταυτότητας. Ένας πολεμιστής που δεν ανήκε πια σε καμία συντεχνία, σε κανέναν πασά, παρά μόνο στον ίδιο του τον εαυτό.
Ωστόσο, η συνύπαρξη με τον Jarlaxle άρχισε σταδιακά να ραγίζει το παγωμένο προσωπείο του Εντρεράι. Για πρώτη φορά, ο μοναχικός δολοφόνος αναγκάστηκε να λειτουργήσει ως μέλος μιας ομάδας, να νιώσει την έννοια της φιλίας και της συντροφικότητας, και να αναρωτηθεί αν υπάρχει ζωή πέρα από το κυνήγι του Drizzt. Δεν έπαψε ποτέ να είναι ένα εργαλείο θανάτου. Ξεκίνησε όμως, επώδυνα και αργά, να αναζητά το δικό του πεπρωμένο.
Η ελευθερία αποδείχθηκε για τον Αρτέμιο Εντρεράι το πιο κοφτερό από όλα του τα στιλέτα. Μακριά από τα ασφυκτικά σοκάκια της Calimport, βόρεια της παγωμένης οροσειράς των βουνών της Galena, εκεί που ο ήλιος των Bloodstone Lands αντανακλάται πάνω στο κρύο ατσάλι, βρέθηκε να περπατά σε ένα τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στην ύπαρξη του και την απόλυτη άβυσσο. Δίπλα του όπως πάντα, ο Jarlaxle Baenre — ένας φίλος με πολύχρωμα ρούχα, φανταχτερά καπέλα και χίλια προσωπεία — τον έσερνε σε έναν χορό μηχανορραφιών που ο ο ίδιος σιχαινόταν, αλλά δεν μπορούσε να αρνηθεί. Γιατί στο πλάι του drow, τουλάχιστον, το ταξίδι είχε έναν σκοπό.
Στο κυνήγι για τα υπολείμματα της δύναμης του Lich Zhengyi, ο Εντρεράι έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με το απόλυτο μηδέν. Σε έναν κόσμο γεμάτο αρχαία πανίσχυρη μαγεία και ξεχασμένους θεούς, ο ίδιος παραμένει απλώς ένας θνητός που ορίζεται από την ακρίβεια μιας κίνησης. Τώρα, χαμένος στην παγωνιά του Βορρά, ο Αρτέμιος Εντρεράι αναζητά πλέον την απάντηση σε ένα ερώτημα που τον στοιχειώνει…
Τι απομένει από έναν δολοφόνο όταν του αφαιρέσεις το μίσος;
Το Charon’s Claw συνεχίζει να καίει την παλάμη του, μια διαρκής υπενθύμιση πως η δύναμη έχει πάντα ένα τίμημα που πληρώνεται σε ψυχή. Σε αυτή την κρίσιμη καμπή, ο Αρτέμιος είναι ένας επιζών που παλεύει να διατηρήσει την πνευματική του ακεραιότητα, ενώ ο κόσμος γύρω του καταρρέει από την αρχαία μαγεία.
Ο R. A. Salvatore δεν μας χάρισε έναν χαρακτήρα που μετανοεί με τον κλασικό, λυτρωτικό τρόπο των παραμυθιών. Μας έδωσε έναν άνθρωπο που κουβαλάει τις αμαρτίες του σαν μια βαριά, ατσάλινη πανοπλία. Ο Αρτέμιος δεν ζήτησε ποτέ του συγχώρεση. Ζήτησε μόνο την ελευθερία να μην είναι πια το όπλο κανενός, και την απέκτησε πολεμώντας με όλους, ακόμα και με τον ίδιο του τον εαυτό. Στην πορεία του από τα βρώμικα σοκάκια της πόλης που γεννήθηκε, μέχρι τους παγωμένους ανέμους του Βορρά, κατάφερε αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο. Να γίνει κάτι περισσότερο από τον "δολοφόνο της Calimport", τον "εχθρό του Drizzt", ή τον "συνοδοιπόρο του Jarlaxle". Έγινε μια οντότητα αυτόνομη, μια σκιά που έχει το δικό της τεράστιο βάρος και τη δική της, σκοτεινή λάμψη.
Ακόμα και σήμερα, όταν το όνομά του αναφέρεται στις ιστορίες των Forgotten Realms, προκαλεί ένα ρίγος δέους. Γιατί ο Αρτέμιος Εντρεράι είναι η υπενθύμιση πως, όσο βαθιά κι αν έχει βυθιστεί κανείς στο σκοτάδι, πάντα υπάρχει μια σπίθα θέλησης που αρνείται να σβήσει. Είναι ο άνθρωπος που επέζησε από τα τραυματικά παιδικά του χρόνια και την ίδια την απάνθρωπη φύση του, κρατώντας σφιχτά τα θρυλικά του όπλα και κοιτάζοντας την άβυσσο στα μάτια, μέχρι εκείνη να αναγκαστεί να χαμηλώσει το βλέμμα.
Και ίσως, κάποια ήσυχη νύχτα στο Faerûn, αν ακούσεις τον ήχο από δύο λεπίδες να βγαίνουν στο σκοτάδι, να μην είναι ο θάνατος που πλησιάζει. Να είναι απλώς ο Αρτέμιος, που συνεχίζει να περπατά τον δικό του, μοναχικό δρόμο προς το άγνωστο. Άλλωστε, αν πραγματικά σε ήθελε νεκρό, δεν θα είχες ακούσει απολύτως τιποτα…
Για όσους θέλουν να βυθιστούν στον σκοτεινό κόσμο του κορυφαίου εκτελεστή του Faerûn, τα βιβλία του R.A. Salvatore με πρωταγωνιστή τον Αρτέμιο Εντρεράι κυκλοφορούν επίσημα στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Anubis.
