.webp){kind=small}
Όταν μιλάμε για την Larian Studios, μιλάμε για το τελευταίο "κάστρο" του παραδοσιακού, ασυμβίβαστου RPG, που κατάφερε να κάνει το niche mainstream χωρίς να πουλήσει την ψυχή του.
Μετά την "πυρηνική έκρηξη" που προκάλεσε το Baldur’s Gate 3, ο Swen Vincke και η παρέα του θα μπορούσαν άνετα να κάθονται πάνω στα δολάρια της Wizards of the Coast και να αρμέγουν τη "χρυσή αγελάδα" του Dungeons & Dragons για τα επόμενα δέκα χρόνια. Αντί γι’ αυτό, έκαναν το πιο… "Larian" πράγμα που θα μπορούσαν. Παράτησαν το έτοιμο franchise του D&D, αρνήθηκαν τα εύκολα sequels και επέστρεψαν στο σπίτι τους. Στον κόσμο του Rivellon…
Και αν κάποιος πίστευε ότι αυτή η επιστροφή θα ήταν μια "ασφαλής" κίνηση νοσταλγίας, το πρώτο cinematic trailer ήρθε να μας ταρακουνήσει για τα καλά. Ξεχάστε την παλέτα του παρελθόντος. Αυτό που είδαμε ήταν σκοτεινό, ανατριχιαστικό και απόλυτα ατμοσφαιρικό. Ένα teaser που σου μεταφέρει την "creepy" αίσθηση μιας απειλής που έρχεται να ισοπεδώσει τα πάντα!
Για εμάς που προλάβαμε το Divine Divinity πίσω στο μακρινό 2002, η διαδρομή της Larian Studios είναι το απόλυτο underdog story. Ξεκίνησαν προσπαθώντας να συνδυάσουν το βάθος του Ultima με τη δράση του Diablo, πέρασαν από συμπληγάδες με publishers που παραλίγο να τους κλείσουν, και έφτασαν στο 2014 να ρευστοποιούν και την τελευταία τους δεκάρα στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, για να δημιουργήσουν το πρώτο Divinity: Original Sin.
Το ρίσκο? Τεράστιο!
Το όνειρο? Υπαρκτό!
Το αποτέλεσμα? Fortune favors the bold!
Η ιστορία της Larian είναι γεμάτη από στιγμές που όλα κρέμονταν από μια κλωστή. Όταν το 2014 έπαιζαν τα ρέστα τους στο Kickstarter για το πρώτο τους Original Sin, κανείς δεν περίμενε ότι θα άλλαζαν τον ρου των RPG.
Το Original Sin Ι ήταν πράγματι μια αποκάλυψη. Μας θύμισε πώς είναι να παίζεις ένα παιχνίδι όπου το περιβάλλον δεν είναι απλά ένα όμορφο φόντο, αλλά το πιο θανάσιμο όπλο σου. Η κλασική συνταγή "βροχή + κεραυνός = stun" έγινε το σήμα κατατεθέν μιας ελευθερίας που είχαμε να νιώσουμε από την εποχή του Ultima.
Το Original Sin ΙΙ ήρθε για να τελειοποιήσει αυτό το υπέροχο χάος. Μας σύστησε τους Origin χαρακτήρες, δίνοντας στο replayability μια εντελώς νέα διάσταση, και απέδειξε πανηγυρικά ότι το turn-based combat δεν είναι "αργό", "βαρετό" ή "παρωχημένο". Είναι απλά ένα πνευματικό σκάκι για όσους διαθέτουν IQ πάνω από τον μέσο όρο και τη φαντασία να μετατρέψουν ένα βαρέλι με λάδι στην πιο αποτελεσματική παγίδα θανάτου…
Το να επιστρέφεις στο δικό σου IP μετά από μια επιτυχία μεγέθους BG3 είναι κίνηση υψηλού ρίσκου, αλλά και τεράστιας αυτοπεποίθησης. Η Larian δεν γυρίζει πίσω με άδεια χέρια. Φέρνει μαζί της την τεχνογνωσία του cinematic storytelling, το motion capture υψηλού επιπέδου, το know how της διαχείρισης μιας παραγωγής 500+ ατόμων, και μια μηχανή γραφικών που πλέον δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα blockbusters της σύγχρονης βιομηχανίας.
Το επόμενο Divinity - που όλοι ανεπίσημα βαφτίζουν Original Sin ΙΙΙ - δεν αναπτύσσεται απλά για να ικανοποιήσει το core fanbase. Αναπτύσσεται για να ορίσει τη νέα εποχή των RPG, χωρίς τους περιορισμούς των κανόνων της Wizards of the Coast, αλλά με όλη την ορμή ενός studio που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Υπόσχεται λιγότερα "dice rolls" στο παρασκήνιο, και περισσότερο "systemic chaos" στην οθόνη.
Ο Swen Vincke έχει ήδη δηλώσει ότι το σύστημα μάχης που ετοιμάζουν θα είναι η φυσική εξέλιξη αυτού που είδαμε στο Divinity: Original Sin ΙΙ, αλλά με τα boosts της νέας τεχνολογίας. Υπόσχεται ένα σύστημα όπου η αλληλεπίδραση των στοιχείων της φύσης - fire, water, air, earth - θα φτάσει σε επίπεδα που δεν έχουμε ξαναδεί, εκμεταλλευόμενο την physics engine που τελειοποίησαν τα τελευταία χρόνια. Χωρίς Saving Throws να σου χαλάνε το πλάνο την τελευταία στιγμή, η στρατηγική επιστρέφει ξανά στα χέρια του παίκτη.
Αν νομίζετε ότι το νέο Divinity θα είναι μια από τα ίδια, πλανάστε πλάνην οικτρά. Η Larian που επιστρέφει στον κόσμο του Rivellon το 2026 δεν είναι η ίδια εταιρεία του 2017. Το χιούμορ και η ελαφρότητα που χαρακτήριζαν τις παλιότερες εποχές του franchise δίνουν τη θέση τους σε κάτι πολύ πιο ωμό και ενήλικο.
Η εμπειρία του Baldur’s Gate 3 έδειξε στη Larian ότι το κοινό διψάει για high-stakes δράμα και ηθικά διλήμματα που σε κάνουν να κοιτάς την οθόνη αποσβολωμένος για δέκα λεπτά πριν πατήσεις το επόμενο κλικ. Το νέο Divinity αναμένεται να είναι το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της σειράς. Ξεχάστε - εν μέρει - τα πολύχρωμα τοπία και τις "safe" επιλογές. Εδώ, ο κόσμος μοιάζει να βρίσκεται σε μια φάση παρακμής, όπου η μαγεία του Source δεν είναι πια ένα απλό εργαλείο, αλλά μια κατάρα που αλλοιώνει τα πάντα στο πέρασμά της.
Εκεί που η Larian σκοπεύει να δώσει τα ρέστα της για ακόμα μια φορά, είναι στην τεχνική αρτιότητα. Με τη νέα έκδοση του Divinity Engine, το περιβάλλον παύει να είναι στατικό. Σύμφωνα με τις πρώτες διαρροές και τις δηλώσεις των devs, η καταστρεψιμότητα των σκηνικών θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Θέλεις να γκρεμίσεις έναν πύργο πάνω στους εχθρούς σου; Μπορείς!
Θέλεις να εξατμίσεις μια ολόκληρη λίμνη για να δημιουργήσεις ένα σύννεφο ομίχλης που θα καλύψει την υποχώρησή σου; Είναι στο χέρι σου!
Δεν μιλάμε απλά για "scripts", αλλά για μια προσομοίωση κόσμου όπου οι κανόνες της φυσικής είναι το απόλυτο gameplay feature. Η Larian παίρνει το Systemic Design που την καθιέρωσε και το απογειώνει, προσφέροντας μια εμπειρία όπου στην ερώτηση "Λες να δουλέψει αυτό;" η απάντηση θα είναι σχεδόν πάντα "Ναι, και θα είναι επικό!".
Ας μιλήσουμε με ημερομηνίες, όσο "επικίνδυνο" κι αν είναι αυτό όταν αναφερόμαστε στη Larian Studios. Η αγαπημένη συνήθεια του Swen Vincke είναι παραδοσιακά ιερή: Early Access! Δεν πρόκειται για ένα demo, αλλά για το "εργαστήριο" όπου το studio συνεργάζεται με την κοινότητα για να σμιλέψει το τελικό προϊόν.
Με βάση την τρέχουσα πορεία της ανάπτυξης, όλα δείχνουν ότι προς το τέλος του 2026 ή τις αρχές του 2027, οι πύλες του νέου Rivellon θα ανοίξουν για τους πρώτους τολμηρούς.
H εταιρία δεν βιάζεται, και - μεταξύ μας - δεν έχει και κανέναν λόγο να το κάνει. Έχει πλέον την οικονομική άνεση και την καθολική αποδοχή να πάρει τον χρόνο της, ώστε όταν επιτέλους πατήσουμε "New Game", η εμπειρία να είναι τουλάχιστον αψεγάδιαστη.
Το στοίχημα για το νέο Divinity δεν είναι αν θα πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα. Αυτό θεωρείται δεδομένο. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα μπορέσει να ξεπεράσει το "τέρας" που η ίδια δημιούργησε. Το Baldur’s Gate 3.
Όμως, απαλλαγμένη πλέον από τα πνευματικά δικαιώματα τρίτων και τους κανόνες άλλων, η ομάδα από το Βέλγιο μοιάζει πιο έτοιμη από ποτέ. Επιστρέφουν στο σπίτι τους όχι ως "φτωχοί συγγενείς" που ψάχνουν χρηματοδότηση, αλλά ως οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες του είδους.
Το νέο Divinity, πέρα από το sequel μιας ιστορικής σειράς, αντιπροσωπεύει κάτι πολύ μεγαλύτερο για τη βιομηχανία. Είναι, πρώτα απ' όλα, η ζωντανή απόδειξη ότι στο σύγχρονο gaming industry το πάθος, η ειλικρίνεια απέναντι στον παίκτη και η ακλόνητη πίστη στο όραμα μπορούν - ευτυχώς - ακόμα να νικούν τα άψυχα spreadsheets των λογιστών.
Είναι όμως και κάτι άλλο… Βαθύτερο. Η ιστορία του "μικρού" που δεν τον πίστεψε κανείς και που εκείνος πίστεψε στο όνειρό του τόσο πολύ, που ρίσκαρε τα πάντα – ακόμα και την ίδια του την επιβίωση – και τελικά κατάφερε να επιστρέψει σπίτι του, κρατώντας στα χέρια του το στέμμα του βασιλιά. Η Larian δεν γυρίζει στο Rivellon από ανάγκη, αλλά από ξεκάθαρη επιλογή. Γυρίζει για να ολοκληρώσει με τον μοναδικό της τρόπο το δικό της έπος!
Εδώ θα ήθελα να σας αφήσω κάτι πολύ προσωπικό. Όση ώρα γράφω αυτές τις γραμμές, στα ακουστικά μου παίζει σε repeat το theme "Rivellon" από το soundtrack του Divinity: Original Sin II.
Όταν πριν από περίπου δέκα χρόνια, ο φίλος μου ο Γιάννης μου είπε: «Έλα να ξεκινήσουμε ένα multiplayer RPG που ανακάλυψα», δεν μπορούσα να φανταστώ τι με περίμενε. Δεν περίμενα ότι θα βίωνα έναν τέτοιο καταιγισμό συναισθημάτων, τόσο με αυτό το παιχνίδι όσο και με το sequel του λίγα χρόνια μετά.
Είμαι βαθιά, συναισθηματικά δεμένος με αυτόν τον κόσμο. Μιλάμε για εκατοντάδες ώρες gaming… Εκείνες τις νύχτες που ξεκινούσες με έναν καφέ στις 8 το απόγευμα και συνειδητοποιούσες πως πήγε 6 το πρωί χωρίς καν να το καταλάβεις. Να πέφτεις για ύπνο με την αδρεναλίνη στα ύψη και την ανυπομονησία να ξυπνήσεις για να συνεχίσεις το ταξίδι.
Τι να πρωτοθυμηθώ; Τους πίνακες ζωγραφικής που «σηκώσαμε» από την ταβέρνα του ενός χωριού για να τους σπρώξουμε στο επόμενο? Τον μικροπωλητή στην αγορά του Cyseal που ούρλιαζε "Cheese, Halibut, Tomato!" στα αυτιά μας μέχρι να τον μάθουμε απέξω? Τον glass cannon wizard του Γιάννη, που μπορούσε να διαλύσει ολόκληρες ορδές από Orcs αλλά έπεφτε ξερός από το δάγκωμα μιας τυχαίας αράχνης? Την paladin μου, που με το "adrenaline build" και το βαρύ της greatsword θέριζε - ή τουλάχιστον, έτσι ένιωθα - τα πάντα στο πέρασμά της? Ή μήπως εκείνο το δέος που νιώσαμε όταν αρχίσαμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι της αιματοβαμμένης ιστορίας του Braccus Rex? Θυμάμαι ακόμα την ικανοποίηση — σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια — όταν μετά από ώρες εξερεύνησης και κινδύνου, καταφέραμε επιτέλους να ενώσουμε όλα τα κομμάτια της αρχαίας, καταραμένης πανοπλίας του. Είναι στιγμές που ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, αποτελούν σημείο αναφοράς στις συζητήσεις μας.
Γιατί τα λέω όλα αυτά? Γιατί πιστεύω ακράδαντα πως το Divinity δεν είναι απλά ένα παιχνίδι. Ειδικά αν καταφέρετε να το μοιραστείτε με τους δικούς σας αγαπημένους ανθρώπους, γίνεται κάτι παραπάνω. Ένας κόσμος που θα σας χαρίσει αναμνήσεις για μια ολόκληρη ζωή.
Τουλάχιστον σε εμένα, τις χάρισε απλόχερα. Και αν το νέο κεφάλαιο της Larian Studios καταφέρει να μας δώσει έστω και το μισό από αυτό το συναίσθημα, τότε η αναμονή αξίζει κάθε αναθεματισμένο δευτερόλεπτο.
