Το DOOM: The Dark Ages εκρήγνυται μπροστά σου και σε πνίγει σε αίμα, σίδερο και ουρλιαχτά, με ένα heavy metal soundtrack που μοιάζει να γράφτηκε κάπου στην κόλαση, πάνω σε έναν καμένο ενισχυτή.

Δεν υπάρχει “ζέσταμα”. Δεν υπάρχει εισαγωγή. Μπαίνεις και απλά παλεύεις να επιβιώσεις.

Κάθε μάχη είναι χάος. Κάθε δωμάτιο ένας μικρός πόλεμος. Και στη μέση εσύ, προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρατηθείς ζωντανός σε έναν κόσμο που λαχταρά να σε συνθλίψει.

Μιλάμε για μια πιο αργή, αλλά το ίδιο βίαιη, βαριά και ανελέητη εκδοχή του DOOM.

Το θέμα είναι ένα! Αν αντέχεις…

Δεν είναι αυτό που νομίζεις

Αν μπαίνεις στο DOOM: The Dark Ages περιμένοντας την παράνοια του DOOM: Eternal, καλύτερα να το αφήσεις στην άκρη από τώρα.

Δεν υπάρχει το ίδιο flow. Δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι πετάς μέσα στην αρένα, αλλάζεις όπλα κάθε δευτερόλεπτο και χορεύεις ανάμεσα σε σφαίρες και δαίμονες. Εκείνο το παιχνίδι ήταν ταχύτητα, ρυθμός και απόλυτος έλεγχος μέσα στο χάος.

Εδώ τα πράγματα είναι πολυ διαφορετικά. Πιο βαριά. Πιο αργά. Πιο… “κολλημένα” στο έδαφος.

Το The Dark Ages αποκλίνει από την γενικότερη ιδέα του DOOM, και αυτό αλλάζει τα πάντα. Αντί να κινείσαι συνεχώς, μαθαίνεις να στέκεσαι. Αντί να αποφεύγεις τα πάντα με ταχύτητα, καλείσαι να αντέξεις, να μπλοκάρεις, να διαβάσεις την επίθεση. Το παιχνίδι δεν σε παρασύρει να παίξεις σαν ακροβάτης. Σε αναγκάζει να παίξεις σαν τανκ.

Αν αυτό είναι καλό ή κακό… εξαρτάται από το τι ζητάς.

Combat: DOOM αλλά όχι όπως το ξέρεις

Το combat στο DOOM: The Dark Ages αλλάζει εντελώς φιλοσοφία. Σου κόβει τον φρενήρη ρυθμό που ήξερες και σε προσγειώνει απότομα. Σε βάζει να σταθείς όρθιος. Να αντέξεις την πίεση αντί να την αποφύγεις. Να διαβάσεις τη μάχη αντί να τη διαλύσεις με ταχύτητα. Το block και το parry δεν είναι απλά μηχανισμοί. Είναι ο πυρήνας της επιβίωσης σου, και όλο το σύστημα σε σπρώχνει να παίξεις πιο μεθοδικά,  και πιο ελεγχόμενα.

Αυτό δίνει στη μάχη μια διαφορετική αίσθηση βάρους. Τα χτυπήματα έχουν μεγαλύτερο impact, οι συγκρούσεις νιώθουν πιο άμεσες και όταν το σύστημα δουλεύει σωστά, υπάρχει μια ικανοποίηση στο να κρατάς τη θέση σου μέσα στο χάος αντί να το διασχίζεις σαν καταιγίδα.

Από την άλλη όμως, αυτή η αλλαγή δεν θα ικανοποιήσει τους πάντες. Η απουσία της ταχύτητας και της συνεχούς ροής του DOOM: Eternal γίνεται αισθητή από νωρίς, και ο πιο περιορισμένος ρυθμός μπορεί να φανεί λιγότερο εκρηκτικός ή λιγότερο ελεύθερος για όσους είχαν αγαπήσει το προηγούμενο στυλ.

Ένα Μεσαιωνικό Κολαστήριο

Το DOOM: The Dark Ages σου δείχνει μια δυστοπικά άρρωστη και καταραμένη εκδοχή του μεσαίωνα. Κάστρα που δεν θυμίζουν βασίλεια αλλά τάφους από πέτρα. Πεδία μάχης γεμάτα στάχτη και σίδερο, σαν να έχει περάσει από πάνω τους ένας πόλεμος που μοιάζει να κράτησε για αιώνες. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, εσύ! Μια ωμή δύναμη που ήρθε για να καθαρίσει αυτό που ουσιαστικά, είναι αδύνατο να σωθεί.

Η ατμόσφαιρα είναι βαριά από την πρώτη στιγμή. Δεν υπάρχει “καθαρό” σημείο στον κόσμο. Ό,τι βλέπεις μοιάζει λερωμένο από αίμα, βία και κάτι ακαθόριστα αρχαίο, σαν ολόκληρη η ιστορία αυτού του κόσμου να είναι χτισμένη πάνω σε μια σχεδόν βιβλική καταστροφή.

Το heavy metal στοιχείο — ακόμα κι αν δεν είναι του γούστου σου — δένει απόλυτα με το τοπίο. Το νιώθεις να σε σπρώχνει μπροστά και να σε αναγκάζει να συνεχίσεις.  Είναι μέρος της βίας. Μέρος της έντασης. Κάθε μάχη έχει ρυθμό, κάθε σύγκρουση χτυπάει σαν παραμορφωμένο riff μέσα στο κεφάλι σου.

Διχασμός χωρίς συμβιβασμούς

Το DOOM: The Dark Ages δεν προσπαθεί ούτε στιγμή να γίνει αρεστό. Από τη μία, υπάρχουν οι παίκτες που εκτιμούν τη στροφή σε κάτι διαφορετικό, πιο βαρύ και ελεγχόμενο, με ένα gameplay που σε αναγκάζει να σκεφτείς, να διαβάσεις τη μάχη και να κερδίσεις χώρο αντί να τον κατακτήσεις με ταχύτητα.

Από την άλλη, δεν είναι λίγοι αυτοί που ένιωσαν ότι χάθηκε ένα βασικό επιτυχημένο κομμάτι της ταυτότητας της σειράς, ειδικά αν το συγκρίνεις με το DOOM: Eternal και τη σχεδόν “χορευτική” ένταση που το χαρακτήριζε.

Προσωπική μου άποψη είναι πως εδώ, δεν υπάρχει σωστό και λάθος.
Υπάρχει μόνο το τι ζητάς από ένα DOOM.
Και το συγκεκριμένο δεν κάνει ούτε ένα βήμα πίσω για να σε συναντήσει στη μέση.
Ή προσαρμόζεσαι στον ρυθμό του… ή μένεις εκτός.

Βαθμολογία: 8/10
Για fans της σειράς: Θα σε διχάσει, αλλά αξίζει να το ζήσεις!
Για νεοεισερχόμενους: Σκληρό, αλλά αν μπεις στο ρυθμό του, δεν μοιάζει με τίποτα άλλο.

‍